บทที่ 5 เหตุที่ไม่เข้าใจ..
posted on 16 Feb 2008 23:44 by memory4u in Storyเพราะเรา ผูกพันด้วยความเข้าใจ และเจ้าโวยวายเอง ก็ดูแลและเอาใจใส่เรา..เรียกว่าค่อนข้างดี ดีกว่านะ ไม่อยากจะเข้าข้างตัวเองซักเท่าไหร่หรอก เรื่องแบบนี้ ... แต่ก็นั่นแหล่ะ มันก็มีเหตุ มีเรื่องให้เราต้องงอน และไม่เข้าใจกันอยู่ดี..จะทำไมล่ะ ในเมื่อต่างคนต่างก็มีภาระหน้าที่ ที่ต้องทำเป็นส่วนตัว และไม่สามารถที่จะ ก้าวล้ำ เรื่องของใครได้ .. (เส้าว่ะ) เอาเถอะนะ เห็นบ่นๆ แบบนี้คงรู้สึกเลยนะว่า วันนี้เราคงจะเล่าเรื่องเจ้าโวยวายด้วยความน้อยใจมากกว่า จนป่านนี้ เราเองก็ยังไม่มีความมั่นใจ ในตัวเจ้าโวยวายเท่าไหร่
ความรู้สึกนับวันยิ่งสับสน แม้ในใจจะเรียกร้อง อยากเป็นส่วนหนึ่งในหัวใจของเขา ก็ตาม... นี่แหล่ะที่เค้าว่า คนเรานั้น มีสามัญสำนึก และรู้ผิด รู้ชอบ ไอ้คุณธรรมที่ร่ำเรียนมา ก็เริ่มส่อเค้าให้ต้องนึกถึง ความรักที่ดูเหมือนจะมีเกราะบางๆ คอยป้องกัน ไม่ให้ต้องล้ำเขต เส้นแดนของความผิด..ว่าไปก็ดูจะเป็นวัคซีนป้องกัน อันตรายของความรักครั้งนี้ได้ ..เราดำเนินชีวิตการทำงาน และ ชีวิตทั่วไปเป็นปกติ จะรู้สึกดี เมื่อเจ้าโวยวายคอยดูแล พาเราไปกินข้าวเช้าบ้าง ข้าวกลางวันบ้าง คอยแหย่ คอยคุย เพื่อไม่ให้ชีวิตยุ่งๆ ของเรา จะได้ไม่ต้อง สับสน และปวดหัวมากเกินกว่านี้ (อยากจะขอบคุณจากใจจริง แม้จะไม่ได้พูดออกมา แต่โวยวายมันคงเข้าใจได้)
เมื่อวันก่อน ฉันกับโวยวายออกไปกินข้าวเย็นกัน เพราะมีงานที่ต้องทำและกลับบ้านค่ำ เราคุยกันเรื่องหนัง เรื่องลูก เรื่องจิปาถะ ใช่แล้ว บางทีโวยวายก็ต้องโทรศัพท์ คุยกะคนอื่น รวมทั้ง คนที่บ้านของโวยวายด้วย “ได้ ได้ จัดการ ให้พี่เลย เดี๋ยวกลับไปดูแลให้ อ่อๆ เดี๋ยวพี่ต้องทำงาน แล้วจะโทรไป ฮ้าๆ ๆ ๆ เออๆ ได้ ได้” ประมาณนี้อ่ะ คุยกันสนุกสนานดี โวยวายบอกว่า มันคุยกันเหมือนเพื่อนเหมือนน้อง อีกอย่างโวยวาย มันเป็นคนตลก คุยไป ขำไป สนุกดี มันเป็นเสน่ห์ของโวยวายเลยล่ะ (ซึ่งเราเองก็ชอบเหมือนกันอะ) ... เฮ้อ.. ก็ทั้งๆที่ เราพยายามที่จะเข้าใจอะไรผิดเรื่องโทรศัพท์ เพราะตัวเราเองก็เคยคุยโทรศัพท์ กับที่บ้านเหมือนกัน เวลาที่อยู่ด้วยกันสองคน..แต่พอวางสายไม่นาน เจ้าโวยวายวกกลับมาคุยกับเรา ดันมาแทนตัวเองว่า “พี่” จะบ้าเหรอ มันอ่ะ ไม่เคยหรอกจะคุยกะเราแบบนี้ ก้อเรียกคุณอ้อน คุณอ้อน ทุกที ผมงั้น ผมงี้ มาพูดว่า “เดี๋ยวพี่เอาให้” โห... ว่ามีเหตุผล ก็มีอยู่หรอก แต่ความรู้สึกอะดิ... มันปริ๊ด...แหลม ออกมาทันทีเลยนะซิ โอยๆ “ นี่ๆ ถอยไปห่างๆเลย ” ว่าแล้วก้อทำท่า ปัดไม้ปัดมือใหญ่ “ อย่ามาใกล้!! ไม่ชอบ..” อ้าว ไอ้โวยวาย ก้องง ถอยกรูดดด เหมือนกัน “อะไรอะ ผมพูดเล่น พูดเล่นเฉยๆ ไม่ได้รึไง นะ นะ พูดเล่น” ว่าแล้วก้อทำท่า จะมาจับมือเรา ถ่ออ... เราก้อ แบบนางเอกอะนะ “ไม่ต้อง ไม่ต้อง ไม่มีอารณม์ ไม่ต้องมาใกล้เลย” (ปัดอีกอะ ปัดใหญ่เลย) ทางเจ้าโวยวาย สงสัยอยากง้ออะ เราไม่เล่นด้วยหรอก ประมาณว่า เซ็งงง!! “ผมขอโทษนะ ถ้ารู้ว่า เล่นไม่ได้ คราวหลังผมก็จะไม่เล่นแบบนี้อีกแล้ว” (อะ... มั๊ยล่ะ ไอ้นี่มันแก้ไขสถานการณ์อย่างเร็ว..เชอะ) “เล่น เลิ่น อะไรกัน พูดผิดอะดิ ไม่ว่า พูดผิด ก้อบอกว่าพูดผิดซิ” (เราก็ไม่ยอมแพ้หรอก รู้นะว่าผิด) ทางมันก้อไม่ยอม “พูดเล่นจริงๆ ดูว่ะ ไม่เข้าใจเลย ต่อไปไม่พูดแล้วนะ นะ”เกลียดจริงๆ เลย น้อยใจด้วย
นี่ตัวเราเป็นไรไปน๊อ... น่าจะเข้าใจไอ้โวยวาย เหมือนกันนะ ใครก้อสามารถพูดผิดได้ทั้งนั้นล่ะ แม้มันจะแกล้งว่าพูดเล่นก้อเหอะ แต่ว่านะ... ความน้อยใจ ก็มีพลังมากเหมือนกัน เราเองก็เศร้าอยู่นาน ไม่พูดไม่คุย เหมือนปกติ เดาว่าทางโวยวายเอง ก้อไม่เคยเห็นเราเป็นแบบนี้ ก็คงงงบ้างแหล่ะ ดูจะทำตัวไม่ถูกเหมือนกัน ช่างเหอะ.. ตกลงเย็นวันนั้น ก็กลับบ้านแบบบูดๆ ยังงั้นแหล่ะ ไอ้หนุ่มนั่น ถึงจะงงแต่ก็ ขับรถตามไปส่งอยู่ดี (คงจะเป็นข้อดีของมันอะนะ แต่กลัวจะดีแตกซะก่อนนะซิ แม่เจ้าประคุณ ยิ่ง ขี้งอน ใจน้อย พูดจาถากถาง ตามประสาคนใจน้อย นั่น แหล่ะ อะ ๆ ๆ ๆ ไม่รู้ว่าจะทนได้ซักกี่น้ำหนอ.... แต่ยังไงเสีย เราเองก้อบอกโวยวายให้นอนหลับฝันดี และคิดถึงเราเยอะๆ นะ ตามสูตร ไม่อยากให้มันกังวลมากน่ะ ไม่อยากเป็นคนงี่เง่านี่นา 55555 55 รู้ทั้งรู้ แต่ความน้อยใจก้อห้ามไม่ได้ เหมือนกัน...
“พรุ่งนี้เจอกันครับ นอนหลับฝันดีนะครับ แล้วผมจะรอโทรศัพท์” (อ่า...จบไปอีกวันจนได้)
----------------------------------------------------------------